W artykule dokonano przeglądu programów szczepień przeciwko wirusowemu zapaleniu wątroby typu B w krajach Unii Europejskiej, Norwegii i Islandii według stanu w 2009 roku. Większość krajów wprowadziła powszechne szczepienia przeciwko wirusowemu zapaleniu wątroby typu B dla dzieci, podczas gdy kilka krajów o niższym wskaźniku zachorowań skupiło się na szczepieniach wyłącznie osób z grup wysokiego ryzyka. Badanie wykazało, że odsetek szczepień był generalnie wysoki, a większość krajów zapewniała szczepionkę bezpłatnie dzieciom i osobom z grup wysokiego ryzyka. Jednak odsetek szczepień wśród niektórych grup ryzyka, takich jak osoby z określonymi czynnikami ryzyka związanymi ze stylem życia, nadal był trudny do monitorowania i często niższy. W artykule stwierdzono, że chociaż poczyniono znaczne postępy w ochronie populacji przed wirusowym zapaleniem wątroby typu B, nadal istnieją wyzwania związane z dotarciem do wszystkich grup ryzyka i zapewnieniem spójnego zasięgu we wszystkich krajach.
W 2009 roku zostałem zaproszony do konsorcjum ekspertów VENICE‑2, które na zlecenie Europejskiego Centrum ds. Zapobiegania i Kontroli Chorób (ECDC), gromadziło i porównywało informacje na temat krajowych programów szczepień oraz opracowywało zalecenia dotyczące ich standaryzacji. Praca ta stanowiła podstawę dla instytucji UE do współpracy z krajami i promowania większej, długoterminowej zgodności polityk szczepień. Niniejszy artykuł był pierwszą publikacją, która powstała po moim dołączeniu do projektu jako przedstawiciela polskiego instytutu. Chociaż mój wkład w tę konkretną pracę był ograniczony, uznałem ją za niezwykle cenną i pouczającą.