Artykuł przedstawia badanie mające na celu oszacowanie częstości występowania tików wśród uczniów warszawskich szkół oraz opisanie ich charakterystyki klinicznej. Przebadaliśmy 1579 dzieci w wieku 12–15 lat z losowo wybranych szkół, pytając rodziców i nauczycieli o objawy tików, a następnie przeprowadziliśmy wywiady ze wskazanymi uczniami. Nasze wyniki pokazały, że tiki są dość powszechne, z częstością występowania w ciągu całego życia wynoszącą 9,9% i częstością punktową wynoszącą 6,7%. Większość przypadków miała łagodny przebieg i obejmowała proste tiki ruchowe, takie jak mruganie oczami lub ruchy twarzy, oraz tiki głosowe, takie jak odchrząkiwanie. Stwierdziliśmy, że chłopcy byli bardziej dotknięci niż dziewczęta, a tiki tworzyły kontinuum, od przejściowych po przewlekłe i zespół Tourette’a. Nasza metoda przesiewowa była bardzo czuła, ale miała niską dodatnią wartość predykcyjną, co uwydatnia trudności w identyfikacji tików w populacji ogólnej. Doszliśmy do wniosku, że tiki są powszechne, ale często łagodne, i podkreśliliśmy potrzebę lepszej edukacji społeczeństwa na temat tych schorzeń.
W niniejszym artykule zebraliśmy główne wnioski z mojego projektu doktorskiego, który był moim pierwszym dużym badaniem. Współpracując z grupą studentów medycyny, zorganizowaliśmy i przeprowadziliśmy ankietę w warszawskich szkołach. Artykuł został dobrze przyjęty przez innych badaczy i był szeroko cytowany, a jego wyniki zostały później uwzględnione w kilku badaniach przeglądowych, które podsumowały dowody z wielu źródeł.