Artykuł ten analizuje potencjalne zagrożenie dla zdrowia publicznego związane z możliwością celowego użycia wirusa ospy prawdziwej jako broni biologicznej. Choć naturalne zachorowania na ospę prawdziwą zostały wyeliminowane dziesiątki lat temu, wysoka zakaźność patogenu, wysoka śmiertelność oraz brak odporności w populacji sprawiają, że atak bio-terrorystyczny mógłby wywołać katastrofalny kryzys o zasięgu globalnym. Wskazaliśmy jednak, że masowe szczepienia w warunkach pokoju niosą ze sobą większe ryzyko niż korzyści ze względu na poważne odczyny poszczepienne związane ze starszymi szczepionkami pierwszej i drugiej generacji. Zamiast tego przygotowanie państwa powinno opierać się na opracowaniu precyzyjnych planów reagowania, zabezpieczeniu bezpieczniejszych szczepionek trzeciej generacji oraz priorytetowym szczepieniu kluczowych służb — takich jak personel medyczny i ratowniczy — w przypadku realnego zagrożenia lub wybuchu ognisk choroby.
Scenariusze celowego lub przypadkowego uwolnienia wirusa ospy prawdziwej były jednym z „gorących tematów” na początku XXI wieku, gdy świat obawiał się ataków bioterrorystycznych. Artykuł ten przygotowałem wraz z moim przełożonym, prof. Andrzejem Zielińskim, w związku z naszym udziałem w Zjeździe Polskiego Towarzystwa Epidemiologów i Lekarzy Chorób Zakaźnych. Było to dla mnie niezwykle ciekawe doświadczenie, ponieważ mogłem przeanalizować liczne prace opisujące symulacje i scenariusze rozwoju epidemii, opierające się na różnorodnych założeniach i wymagające sporej dozy wyobraźni 🙂