W pracy oceniliśmy funkcjonowanie polskiego systemu nadzoru nad ostrymi porażeniami wiotkimi (AFP) — głównego wskaźnika stosowanego przez Światową Organizację Zdrowia (WHO) do monitorowania i potwierdzania eradykacji poliomyelitis — w latach 1998–2002. W tym okresie jakość nadzoru krajowego uległa znacznej poprawie, osiągając większość standardów WHO w latach 2001–2002. Badania laboratoryjne próbek kału pobranych od 320 zgłoszonych przypadków AFP i osób z ich otoczenia doprowadziły do wyodrębnienia 76 szczepów wirusa polio; wszystkie okazały się bezpiecznymi szczepami szczepionkowymi (typu Sabina), a nie dzikimi wirusami. Wskazaliśmy jednak na istotne różnice regionalne oraz opóźnienia w zgłaszaniu przypadków przez mezo- i mikrostruktury szpitalne w poszczególnych województwach, ostrzegając, że około 40% dzieci w Polsce pozostawało poza obszarem w pełni niezawodnego nadzoru.
We wcześniejszych latach brałem udział w przygotowaniu raportu dla WHO podsumowującego status poliomyelitis w Polsce, na podstawie którego WHO przyznała Polsce — wraz z całym Regionem Europejskim WHO — status kraju wolnego od polio. W artykule opublikowanym w „Przeglądzie Epidemiologicznym” doszliśmy do wniosku, że utrzymanie tego statusu wymaga dalszych starań, zwłaszcza poprawy sprawności nadzoru na poziomie regionalnym.