Zespół Tourette’a jest schorzeniem neurologicznym charakteryzującym się występowaniem mimowolnych ruchów i dźwięków (tików), jednak szacunki jego rozpowszechnienia różnią się diametralnie — od 0,5 do 115 przypadków na 10 000 osób. Ta ogromna rozbieżność wynika bezpośrednio z odmiennych metodologicznie podejść stosowanych przez badaczy. Badania opierające się na dokumentacji szpitalnej wykazały najniższe wskaźniki, ponieważ obejmują wyłącznie pacjentów z nasilonymi objawami, którzy aktywnie szukają pomocy medycznej. Z kolei aktywne badania przesiewowe prowadzone bezpośrednio w szkołach ujawniają najwyższe odsetki zachorowań; dzięki połączeniu obserwacji klasowej z kwestionariuszami dla rodziców i nauczycieli pozwalają one zidentyfikować dzieci z bardzo łagodnymi tikami, które nigdy nie trafiły do lekarza. W efekcie przyjmuje się obecnie, że zespół Tourette’a występuje znacznie częściej niż dawniej uważano, choć precyzyjne określenie jego powszechności pozostaje wyzwaniem ze względu na nierozpoznane przypadki o łagodnym przebiegu oraz nakładające się zaburzenia zachowania.
Publikacja ta stanowiła część mojego doktoratu. Manuskrypt przygotowałem we współpracy z kolegą, który właśnie wrócił ze stypendium w Stanach Zjednoczonych. Niedługo potem wyjechał on ponownie do USA, aby wstąpić do programu Epidemic Intelligence Service (EIS), i pozostał już za oceanem!