Na początku 2006 roku w Polsce doszło do nagłego i niespodziewanego wzrostu zachorowań na odrę, po latach skutecznego utrzymywania choroby pod kontrolą. W ciągu zaledwie pięciu miesięcy zachorowało 60 osób — to ogromny skok w porównaniu z 11–13 przypadkami rocznie we wcześniejszych latach. Wirus zaatakował w kilku regionach kraju, szerząc się głównie wśród młodych dorosłych, którzy nie byli zaszczepieni lub nie przyjęli drugiej dawki szczepionki. Wszystko wskazywało na to, że ogniska choroby zapoczątkowały przypadki zawleczone z sąsiedniej Ukrainy, która zmagała się wówczas z dużą epidemią odry. Do przeniesienia wirusa przyczyniły się prawdopodobnie podróże i mobilność studentów między obydwoma krajami. Ponieważ w tamtym czasie nie wykonano badań genetycznych wirusa, naukowcy nie mogli ze 100-procentową pewnością odtworzyć dokładnego łańcucha zakażeń. Lekcja była jednak jasna: nawet w krajach o wysokim ogólnym poziomie zaszczepienia, pojedyncze przypadki przywleczone z zewnątrz mogą łatwo trafić na grupy osób nieodpornych i wywołać nową falę zachorowań.
To był mój pierwszy krótki komunikat naukowy na temat ogniska odry w Polsce. W tamtych czasach w Europie panował duży optymizm i nadzieja, że jesteśmy o krok od całkowitego wyeliminowania odry. Ostatnie dwadzieścia lat pokazało jednak, że wygrana z tym wirusem to znacznie trudniejsza i dłuższa walka 🙁