W artykule przeanalizowano różnice w polityce szczepień przeciwko grypie sezonowej w 27 państwach członkowskich Unii Europejskiej, Norwegii i Islandii w latach 2008–2009. Większość krajów zalecała szczepienia osobom starszym, osobom z chorobami przewlekłymi i pracownikom służby zdrowia, ale tylko kilka rozszerzonych zaleceń dotyczyło dzieci i kobiet w ciąży. Pomimo powszechnych zaleceń, stan zaszczepienia był bardzo zróżnicowany, a jedynie Holandia i Wielka Brytania osiągnęły cel Światowej Organizacji Zdrowia, jakim jest 75% stan zaszczepienia wśród osób starszych. Stan zaszczepienia wśród grup ryzyka klinicznego i pracowników służby zdrowia był generalnie niższy, a wiele krajów nie monitorowało tych wskaźników. W badaniu stwierdzono, że chociaż istniał konsensus co do tego, kto powinien się szczepić, nadal istniały znaczne rozbieżności między polityką a praktyką i konieczne były dalsze działania w celu poprawy wyszczepialności i monitorowania, zwłaszcza wśród grup wysokiego ryzyka.
Niniejszy przegląd był częścią projektu VENICE-2, w ramach którego gromadziliśmy dane na temat programów szczepień w krajach UE na zlecenie Europejskiego Centrum ds. Zapobiegania i Kontroli Chorób (ECDC). Pomagałem w gromadzeniu danych z niektórych krajów i poprawiałem artykuł, ale większość pracy wykonała Jolita reprezentująca instytut irlandzki. Co ciekawe, w Polsce odnotowano jeden z najniższych wskaźników wyszczepialności przeciwko grypie sezonowej, co powinno skłonić polskich decydentów do refleksji.