Podczas gdy większość omomiłków kojarzy się z klasycznym klimatem ciepłych, letnich łąk, omomiłek czarny (Cantharis obscura) i jego krewni skrywają pewien mroźny sekret. Choć na te eleganckie, mierzące 9–13 mm chrząszcze natknąłem się w czerwcowym słońcu podczas wyprawy rowerowej wzdłuż Zatoki Botnickiej, ich podziemne larwy słyną z niewiarygodnej odporności na niskie temperatury – zimą potrafią zachować pełną aktywność i bez trudu wędrować po śniegu. Ciała dorosłych osobników są smoliście czarne, a ten głęboki odcień przełamuje jedynie subtelny, pomarańczowy akcent na krawędziach tarczki szyjnej. Gatunek ten jest tak doskonale przystosowany do swojego środowiska, że do złudzenia przypomina swojego kuzyna, Cantharis paradoxa. Oba owady są tak uderzająco podobne, że eksperci muszą badać ich mikroskopijne narządy rozrodcze, by wskazać różnice. Podczas mojej miesięcznej podróży przez Szwecję i Finlandię raz po raz spotykałem te owady, początkowo wrzucając podobne do siebie gatunki do jednego worka. Dopiero w domu, podczas selekcji zdjęć i przygotowywania postów, dostrzegłem subtelne różnice między poszczególnymi rodzajami i gatunkami. Odkrycie prawdziwej tożsamości tych odpornych na mróz, dostojnych łowców tylko utwierdziło mnie w przekonaniu, jak wspaniale wzbogacają one północną przyrodę.