Baryłek długowąsy (Enicospilus ramidulus) to duży, mierzący 3–4 cm, nocny gąsienicznik opisany po raz pierwszy przez Karola Linneusza w jego przełomowym dziele z 1758 roku. Należy do rodziny gąsienicznikowatych (Ichneumonidae) i wyróżnia się rdzawo-pomarańczowym ubarwieniem oraz wąskim, bocznie spłaszczonym odwłokiem, który wygina się niczym ostre ostrze sierpa. Prowadzi ściśle nocny lub zmierzchowy tryb życia, wykorzystując duże oczy przystosowane do słabego światła księżyca. Samice składają jaja wewnątrz larw motyli, pełniąc rolę naturalnych sprzymierzeńców w kontrolowaniu populacji szkodników. Mimo imponujących rozmiarów i przynależności do osówek, owad ten nie posiada żądła obronnego i jest całkowicie bezbronny wobec ludzi. Gdy zobaczyłem go wyłaniającego się z ciemnej korony drzew podczas wieczornego spaceru w pobliżu mojego domu w szwedzkim Barkarby, początkowo pomyliłem go z pomarańczową koziułką. Po cierpliwym podążaniu za jego chaotycznym lotem wreszcie dostrzegłem jego hipnotyzujące oczy i niesamowity, sierpowaty kształt odwłoka.