Pochwik koniczynowiec (Coleophora deauratella) to efektowna ćma o błyszczących, metalicznie brązowych lub purpurowo ubarwionych skrzydłach o niewielkiej rozpiętości około 11 mm. Starsze gąsienice budują i noszą ze sobą niewielki futerał ochronny („domek”) z zasuszonych części kwiatów, przemieszczając się niczym ślimaki w muszlach, po czym opadają do gleby, aby przezimować w uszczelnionych jedwabiem domkach. W przeciwieństwie do gąsienic zjadających liście, ten gatunek żeruje bezpośrednio na rozwijających się nasionach w główkach koniczyny czerwonej. Jedna gąsienica potrafi zniszczyć od dwóch do trzech nasion dziennie, co przy masowym pojawie prowadzi do strat w plonach sięgających 80–95%. Ponieważ gąsienice żerują bezpiecznie ukryte wewnątrz pojedynczych kielichów kwiatowych i swoich pancerzykach, tradycyjne opryski chemiczne są wobec nich niemal bezskuteczne. Tego zachwycającego motyla — którego początkowo pomyliłem z chrząszczem — spotkałem latem 2026 roku w małym parku w pobliżu mojego domu w szwedzkim Barkarby.