Muchy właściwe (Muscidae) należą do rzędu dwuskrzydłych (Diptera). W przeciwieństwie do większości owadów, które korzystają z czterech skrzydeł, dwuskrzydłe posiadają tylko jedną parę służącą do latania. W toku ewolucji ich tylne skrzydła przekształciły się w malutkie, zakończone główką struktury zwane przezmiankami. Działają one jak zaawansowane, biologiczne żyroskopy, pozwalając muchom na wykonywanie ich charakterystycznych, przeczących grawitacji akrobacji powietrznych. Doskonałym przykładem tej zwinności jest Phaonia valida, średniej wielkości (1cm) mucha właściwa, powszechnie spotykana w pobliżu lasów liściastych, gdzie uwielbia wygrzewać się na nasłonecznionych pniach drzew. Podczas gdy ich larwy rozwijają się po cichu w wilgotnej leśnej ściółce, dorosłe osobniki są aktywne od późnej wiosny do jesieni, zazwyczaj brzęcząc w naszym otoczeniu od kwietnia do listopada. Kadr z tym dorodnym okazem uchwyciłem w szwedzkim lesie, tuż obok mojego domu w Järfälla.