Dwugrzebka ponętna (Dictenidia bimaculata) to efektowny gatunek muchówki z rodziny koziułkowatych, wyróżniający się błyszczącym, czarno-pomarańczowym ciałem, skrzydłami z dwiema wyraźnymi ciemnymi plamkami oraz – u samców – grzebieniastymi czułkami. Występuje w całej Palearktyce; owady te są całkowicie niegroźne dla ludzi, a ich bytowanie jest ściśle związane ze starymi lasami. Samce wykorzystują swoje rozbudowane, przypominające pióra czułki do wychwytywania feromonów samic z powietrza. Na każdym skrzydle widnieją dwie ciemnobrązowe plamy: jedna w okolicach znamionka skrzydłowego i druga, mniejsza, przy samym wierzchołku. Samce mają całkowicie czarne odwłoki, podczas gdy samice zdobią jaskrawo pomarańczowe wzory po bokach, co pozwala im imitować żądlące błonkówki i odstraszać drapieżniki. Ich gąsienicowate larwy są ksylobiontami – żyją wewnątrz obumierającego drewna, pni i rozkładających się kłód. Ponieważ do pełnego cyklu rozwojowego potrzebują martwego drewna, ich obecność świadczy zazwyczaj o dobrym stanie ekologicznym lasu. Gdy siedziałem na łące w niewielkim laseczku blisko mojego domu w Barkarby w Szwecji, niezdarnie przeleciała obok mnie średniej wielkości samica i usiadła tuż przede mną. Zupełnie się nie bała, a przez moment przespacerowała się nawet po mojej dłoni.