Ozdobiony charakterystycznym białym krzyżem na odwłoku, krzyżak ogrodowy (Araneus diadematus) to archetyp europejskich pająków. Przybierając barwy od jasnoszarej i piaskowej, przez rudą, aż po ciemnobrązową, dorosłe samice osiągają do 20 milimetrów długości, stanowiąc niesamowitą ozdobę późno letnich ogrodów i łąk. Ci łagodni architekci to mistrzowie inżynierii dbający o ekologię: co noc zjadają swoją starą, zużytą sieć, by odzyskać cenne białka jedwabiu i utkać z nich rano fabrycznie nową pajęczynę! Młode pajączki rozprzestrzeniają się w powietrzu za pomocą „babiego lata” – wypuszczają pojedynczą niteczkę jedwabiu, która wraz z wiatrem unosi je w poszukiwaniu nowych terytoriów. Od dzieciństwa uważałem ten gatunek za klasyczny wzorzec pająka – wokół mojego domu letniskowego w Polsce dziesiątki z nich budowały potężne sieci. Choć spotykałem je przez całe życie, dopiero na słonecznej łące w pobliżu mojego obecnego domu w Szwecji udało mi się zrobić udane zdjęcie. Ta duża samica dumne pilnowała swojej sieci, a gdy się zbliżyłem, schroniła się na kłosie zboża, do którego przymocowana była pajęczyna!