Omięk powolny (Lagria hirta) to powszechny widok w całej Europie i Wielkiej Brytanii. W przeciwieństwie do wielu swoich kuzynów z rodziny czarnuchowatych, dorosłe osobniki są bardzo aktywne w ciągu dnia – spędzają czas, krążąc wokół kwiatów, by żywić się pyłkiem i nektarem. Z kolei larwy żyją ukryte w ściółce, darni i martwym drewnie, gdzie pomagają w rozkładzie gnijącej materii organicznej. Co ciekawe, larwy te mają na grzbietach trzy wyspecjalizowane kieszonki, przeznaczone wyłącznie do hodowli bakterii z rodzaju Burkholderia – pożytecznego mikroba przekazywanego z pokolenia na pokolenie. Te symbiotyczne bakterie produkują związek antygrzybiczy zwany lagriamidem, który chroni larwy przed patogennymi grzybami, szczególnie podczas wrażliwego procesu linienia, gdy ich nowy pancerz jest jeszcze miękki. Tego przystojniaka spotkałem podczas spaceru w szwedzkim lesie, tuż obok mojego domu.