Piórolotek tamaryszkowy (Agdistis tamaricis) to niewiela ćma z rodziny piórolotkowatych (Pterophoridae), opisany po raz pierwszy przez niemieckiego entomologa Philippa Christoph Zeller w 1847 roku. Osiąga rozpiętość skrzydeł wynoszącą 18–27 mm, jego gąsienice żerują wyłącznie na tamaryszkach, a on sam wyróżnia się charakterystyczną postawą spoczynkową w kształcie litery „Y”. Ten konkretny osobnik siedział całkowicie bezruchu w Ogrodzie Botanicznym w Lizbonie, idealnie imitując kruchą, uschniętą gałązkę. Jego kamuflaż był tak doskonały, że dopiero gdy przeglądałem zdjęcia makro na ekranie aparatu, dostrzegłem jego oczy i zdałem sobie sprawę, że to wcale nie był fragment rośliny! W przeciwieństwie do innych piórolotków, które w spoczynku przybierają kształt litery „T”, ten gatunek układa skrzydła skierowane do przodu, jednocześnie unosząc przednią część ciała na długich odnóżach. Jego skrzydła nie tworzą jednolitej płaszczyzny — są głęboko rozszczepione na delikatne, przypominające pióra pióropusze. Podczas spoczynku motyl ciasno je zwija, aby maksymalnie zmniejszyć swój sylwetkowy zarys. Łącząc tę niezwykłą mimikrę z absolutnym bezruchem, ten nocny cud natury bez trudu znika z oczu głodnych ptaków i innych drapieżników w ciągu dnia.
