Poznajcie kurtka mniejszego (Molorchus minor) – fascynującego palearktycznego chrząszcza z rodziny kózkowatych (Cerambycidae), który słynie z drastycznie skróconych pokryw skrzydłowych oraz niezwykłej strategii zimowania. W przeciwieństwie do większości chrząszczy, które chowają swoje delikatne skrzydła drugiej pary pod sztywnym pancerzem, kurtek posiada wyjątkowo krótkie pokrywy. Sprawia to, że większość jego długich, sprawnych skrzydeł lotnych pozostaje całkowicie odsłonięta, nadając mu nieco osobliwy wygląd przypominający osę. Ich cykl życiowy zaczyna się pod korą obumierających lub ściętych drzew iglastych, takich jak świerki, sosny i jodły, gdzie larwy przepoczwarczają się w haczykowatych komorach na głębokości kilku centymetrów. Ponieważ interesują się wyłącznie uszkodzonymi lub martwymi drzewami, nie stanowią żadnego zagrożenia dla zdrowego lasu. Co ciekawe, choć dorosłe chrząszcze przeobrażają się już pod koniec lata, nie spieszą się z wyjściem na świat. Wolą przeczekać mroźną zimę wewnątrz swoich bezpiecznych jamek i opuszczają je dopiero wiosną kolejnego roku. Wypatrzenie ich graniczy z cudem. Miałem ogromne szczęście spotkać tego owada dwukrotnie podczas wyprawy rowerowej przez Szwecję – i w obu przypadkach miałem zaledwie kilka sekund na złapanie ostrości, zanim błysk lampy błyskowej spłoszył je do lotu.