Podczas zwiedzania Parku Pokoju w Okinawie natknąłem się na fascynującą, młodocianą modliszkę azjatycką (Hierodula patellifera). Gatunek ten jest znany w całej Azji i chętnie hodowany jako zwierzę domowe ze względu na swoje imponujące rozmiary – osiąga nawet 6–7 cm – oraz słynny, nienasycony apetyt. Udało mi się zrobić kilka zdjęć i nagrać krótki filmik, na którym widać jej charakterystyczne zachowanie: rytmiczne, powtarzalne kołysanie się z boku na bok. Choć dokładna funkcja tego ruchu wciąż jest przedmiotem dyskusji, najprawdopodobniej stanowi ono formę kamuflażu, który ma naśladować roślinność poruszaną przez wiatr. Dodatkowo, ponieważ modliszki mają stosunkowo słabe widzenie stereoskopowe, to kołysanie może pomagać im w odróżnianiu obiektów od tła przy użyciu ruchu względnego. To genialna strategia przetrwania u rodziny owadów, której polska nazwa nawiązuje do charakterystycznej pozycji przypominającej składanie rąk do modlitwy, jaką przybierają, gdy ich przednie odnóża są złożone.